سه بار وبلاگی را تعطيل کرده باشی و بعد با خيال راحت، حذفش کنی و بروی پی کارت، که ناگاه دوستی خبر می دهد که رندی با همان اسم و آدرس وبلاگی درست کرده است و عکسی گذاشته و الخ...
تا اينجای کار البته اهميتی نداشت، چرا که من وبلاگم را آگاهانه حذف کرده بودم و نسبت به آن آدرس -که البته نام زادگاه من است- نمی توانستم ادعايی داشته باشم، نام کتيبه زخم هم که عاريه ای بود از ستونی در روزنامه سلام سالهای انتشار که موقع ثبت نام در آغازين روزهای شروع بکار پرشین بلاگ، ناخودآگاه بر زبان کيبرد! جاری شده بود. اما اين ميانه استفاده از نام من که البته کامل هم نيست برايم گران تمام شد چرا که بسياری از دوستان را به اشتباه انداخته بود و شائبه هايی در ذهن برخی از آنان شکل گرفته بود که چرا وبلاگی ادبی، قاطی سياست و ماجراهايی بشود که سخت از آن پرهيز می کرد. البته اين دوست ناديده ، تا کنون بلايی که بر سر وبلاگ های مشابه آورده شده بود بر سر کتيبه نياورده ولی به جبران همه بی خيالی ها و دست کم گرفتن هايی که تا حالا در زندگی داشته ام سعی می کنم از اين به بعد يادم باشد کجا زندگی ميکنم و با چه کسانی طرفم... همينکه تو را به زحمت می اندازند تا مجبور باشی پس از ترک آن عادت ، دوباره به چيزی بپردازی که نه حسش را داری و نه وقتش را، خودش مايه تاسف است.
به هر حال به خاطر کارهايی که اين دوست ناديده در آينده با آن آدرس و نام خواهد کرد پيشاپيش عذرخواهم و شرمسار... فعلا که از دزدی هويت هم مثل برخی ارمغان های ديگر تکنولوژی، گريز و گزيری نيست... اين نيز بگذرد...
از دوستانی که از سر لطف، آدرس و يا لوگوی کتيبه را در صفحه خود دارند نيز تقاضا ميکنم که نسبت به حذف يا ترميم آدرس اقدام فرمايند پيش از آنکه بيش از اين شرمنده رويشان شوم.
به قول عزیزی:
دل خود را ز دست غم گرفتم
به زير سايه ای مبهم گرفتم
ز پا افتاده ام بر من ببخشا
تو را ای عشق، دست کم گرفتم