جنونی تازه ، زخمی نو ، نشان کرده ست جانم را
و می گيرد همين ته مانده ی تاب و توانم را
کجايی آی...! حجم هستيم در خويش می پيچد
و می ترسم برون ريزد زدل ، راز نهانم را
تمام آرزوهای مرا طوفان شک برده ست
و ابری تيره پر کرده ست چشم آسمانم را
نه خورشيدی ، نه امّيدی ،‌ چه خواهد شد؟... نمی دانم
فقط سرماست می داند زبان استخوانم را
چه می پرسی نشانت چيست؟ نامت چيست؟ بيهوده ست
بپرس از کوچه های بيکسی ، نام و نشانم را
در اين مرداب وهم افروز ایمان سوز ، می پوسم
اگر دستت نگیرد دست های ناتوانم را
زبانم جز به کام ِ نامِ تو دیگر نمی گردد
تو که لبریز عطر نام خود کردی دهانم را
...
زمستان رفت و من در دستهایت زاده خواهم شد
جنونی کهنه ، جانی نو ... که می گوید اذانم را؟